Home / Community / Forum / SZKOŁA INTELLIPOKER.PL / Podstawy pokera /

Texas Hold’em – zasady gry, przykłady

Stary/a/e
Domyślne
Texas Hold’em – zasady gry, przykłady - 21-12-2010, 10:24
(#1)
IP.pl's Avatar
Since: Dec 2010
Posts: 1.630
(Administrator)

Texas Hold’em (TH) jest najpopularniejszym obecnie wariantem pokera. W odmianie tej poza kartami własnymi występują również karty wspólne, których mogą użyć wszyscy gracze.

Pełne rozdanie przebiega w następujący sposób (od rozdania kart – do porównania układów):

- każdy z graczy otrzymuje dwie zakryte karty własne (znane tylko jemu),
- następuje pierwsza runda licytacji,
- na stół wykrywa się trzy odkryte karty wspólne,
- następuje druga runda licytacji,
- na stół wykrywa się czwartą odkrytą kartę wspólną,
- następuje trzecia runda licytacji,
- na stół wykrywa się piątą odkrytą kartę wspólną,
- następuje czwarta, ostatnia runda licytacji,
- następuje wykrycie kart i wyłonienie zwycięzcy rozdania.

Najsilniejszy układ pięciu kart tworzy się w dowolnych proporcjach z najlepszych dwóch kart z ręki oraz pięciu kart wspólnych.

Jest to już cała struktura gry – teraz należy ją uzupełnić o szereg szczegółów, w tym opis licytacji.

Przed rozdaniem kart gracz siedzący bezpośrednio za rozdającym (ang. dealer), zgodnie z ruchem wskazówek zegara, musi wpłacić obowiązkowy zakład otwierający – tzw. „małą ciemną” (ang. small blind – SB), natomiast kolejny gracz wpłaca „dużą ciemną” (ang. big blind – BB) – dwukrotność małej ciemnej. Zakłady te mają na celu rozpoczęcie licytacji.

Gdy ciemne są już wpłacone, dealer rozdaje każdemu dwie zakryte karty (zgodnie z ruchem wskazówek zegara, po jednej w każdym z dwóch osobnych okrążeń - zaczynając od gracza, który wpłacił małą ciemną i na sobie kończąc). Karty własne (ang. hole cards) są kartami znanymi tylko graczowi, który je otrzymał.

Gdy gracze zapoznają się z kartami własnymi, następuje pierwsza runda licytacji. Rozpoczyna ją gracz, który siedzi bezpośrednio za wpłacającym dużą ciemną (ang. under the gun). Ma on do dyspozycji trzy opcje:

- spasować (ang. fold), czyli zrzucić karty (nie wykrywając ich), rezygnując tym samym z dalszego udział w tym rozdaniu,
- sprawdzić zakład(ang. call), czyli wyrównać poprzedni zakład (w tym przypadku dużą ciemną), pozostając tym samym w rozdaniu,
- przebić zakład (ang. raise), czyli zwiększyć poprzedni zakład – minimalna wysokość przebicia w każdej rundzie licytacji, to wysokość poprzedniego zakładu (co najmniej dużej ciemnej) z danej rundy licytacji. W grach bez limitu nie ma ograniczenia maksymalnej wysokości przebicia (zawsze można postawić wszystkie swoje żetony). W grach bez limitu nie ma również ograniczenia ilości przebić.


Gdy gracz ten wykona już swój ruch, następny gracz bezpośrednio po nim ma do dyspozycji trzy takie same opcje. Niezależnie od tego, co zrobił poprzednik, może spasować, sprawdzić lub wykonać przebicie - jeżeli poprzednik przebił, może go przebić ponownie (ang. reraise). Następnie kolejni gracze podejmują decyzje według powyższego schematu. Gdy nadchodzi kolej graczy, którzy wpłacali zakłady w ciemno, mają oni również do dyspozycji wymienione powyżej opcje, jednakże, jako że wpłacali oni zakłady w ciemno należy to uwzględnić w rachunkach. Zakładając np. że duża ciemna została przebita jeszcze o 3 duże ciemne, to aby sprawdzić ten zakład, gracz wpłacający małą ciemną musi dopłacić najpierw do dużej ciemnej, a następnie dopłacić jeszcze 3 duże ciemne, natomiast gracz wpłacający dużą ciemną, aby sprawdzić ten zakład, musi dopłacić jeszcze 3 duże ciemne – w tej sytuacji każdy z graczy pozostających w grze wpłacił równowartość 4 dużych ciemnych. Gdy wszyscy gracze pozostający w rozdaniu wpłacą taką samą ilość żetonów, można przejść do dalszego etapu gry. Należy jeszcze dodać, że w sytuacji, gdy nie nastąpi żadne przebicie (wszyscy jedynie sprawdzą zakłady w ciemno) i licytacja dojdzie do gracza, który wpłacił dużą ciemną, okazuje się, że każdy uczestniczący w rozdaniu wpłacił już taką samą ilość żetonów, natomiast gracz ten nie miał jeszcze możliwości wykonać przebicia - jest to jedyny taki przypadek w grze, kiedy po wyrównaniu zakładów, gracz może jeszcze wykonać przebicie. Jeżeli jednak dowolny zakład nie zostanie przez nikogo sprawdzony, rozdanie w tym momencie kończy się zwycięstwem gracza, który postawił ten zakład.

Kolejnym etapem gry jest wyłożenie na stół trzech odkrytych kart wspólnych (ang. flop).

Następnie odbywa się druga runda licytacji. Rozpoczyna ją pierwszy biorący udział w rozdaniu gracz siedzący za rozdającym (zgodnie z ruchem wskazówek zegara). Może on:

- spasować,
- zaczekać (ang. check), czyli wstrzymać się od otwarcia licytacji, pozostając jednocześnie w rozdaniu,
- postawić zakład (ang. bet), czyli otworzyć tym samym licytację.

Jeżeli zaczeka, to kolejny gracz biorący udział w rozdaniu ma do dyspozycji dokładnie trzy takie same opcje. Jeśli natomiast postawi zakład, to następny gracz staje przed wyborem takim, jak w turze licytacji przed flopem (ang. pre-flop) - może: spasować, sprawdzić lub przebić zakład. Jeżeli otwarcie licytacji, bądź też dowolne przebicie, nie zostanie przez nikogo sprawdzone, rozdanie w tym momencie kończy się zwycięstwem gracza, którego zakład nie został przez nikogo wyrównany.

Kolejnym etapem gry jest wyłożenie na stół czwartej odkrytej karty wspólnej (ang. turn).

Następnie odbywa się trzecia runda licytacji (dokładnie według takich samych zasad jak w licytacji po flopie).

Potem następuje wyłożenie na stół piątej (ostatniej już) odkrytej karty wspólnej (ang. river).

Teraz odbywa się czwarta runda licytacji (dokładnie według takich samych zasad jak w licytacji po flopie i turnie).

Jeżeli otwarcie licytacji lub przebicie w czwartej (ostatniej) rundzie licytacji zostanie sprawdzone przynajmniej przez jedną osobę, to gracz, którego zakład został sprawdzony musi jako pierwszy wykryć karty (ang. showdown). Następnie kolejni gracze, zgodnie z ruchem wskazówek zegara bądź wykrywają swoje karty, jeśli posiadają lepszy układ, bądź też zrzucają słabszy układ bez pokazywania go przeciwnikom (ang. muck). Jeśli jednak w ostatniej turze licytacji nikt z graczy pozostających w rozdaniu nie otworzył licytacji, gracze ci porównują karty według powyższych zasad, zaczynając od pierwszego gracza za rozdającym (zgodnie z ruchem wskazówek zegara). Gracz posiadający najlepszy układ zwycięża w rozdaniu i tym samym wygrywa pulę. Następnie odbywa się kolejne rozdanie – dealerem jest gracz, który w poprzednim rozdaniu wpłacał małą ciemną.


W odmianie Texas Hold’em każdy gracz, tworząc swój najlepszy układ pokerowy składający się dokładnie z 5 kart, ma do dyspozycji 2 karty własne oraz 5 kart wspólnych. Może użyć 2 kart z ręki oraz 3 dowolnych kart wspólnych, może użyć 1 karty z ręki oraz 4 dowolnych kart wspólnych, a także po prostu użyć wszystkich 5 kart wspólnych, gdy najlepszy układ leży na wykryty na stole (nie używając kart z ręki). Jest więc możliwe, że kilku graczy może mieć dokładnie taką samą trójkę, czwórkę czy nawet najwyższego pokera, jeśli akurat ułoży się on z 5 kart wspólnych. W takiej sytuacji pula jest dzielona równo pomiędzy graczami dysponującymi takim samym najlepszym układem.

Należy wspomnieć o jeszcze jednej sytuacji, jaka często ma miejsce podczas gry. Mianowicie - jeśli w rozdaniu gracz z większą ilością żetonów postawi zakład w kwocie przewyższającej stan posiadania przeciwnika, to drugi gracz może sprawdzić ten zakład, stawiając wszystkie swoje żetony (ang. all-in), gwarantując sobie tym samym udział w grze aż do porównania kart – wszystkie żetony, które przekroczyły stan posiadania jednego z graczy, wracają do tego, kto postawił wyższy zakład.

Jeżeli w rozgrywce uczestniczy przynajmniej trzech graczy i posiadają oni różną ilość żetonów, to zdarza się, że gracz dysponujący najmniejszą liczbą żetonów, na pewnym poziomie licytacji wszystkie swoje żetony wkłada do puli, natomiast pozostali gracze licytują dalej. W takiej sytuacji gracz, który jest all-in uczestniczy w puli tylko do wysokości swojego zakładu, czyli w puli głównej (ang. main pot), natomiast wszystkie zakłady powyżej jego stanu posiadania tworzą pulę boczną (ang. side pot), o którą walczą pozostali w grze gracze. Gdy następuje porównanie kart, najpierw pomiędzy graczami licytującymi do końca wyznacza się zwycięzcę puli bocznej, a później dopiero wyłania się zwycięzcę puli głównej (już z udziałem gracza który nie brał udziału w walce o pulę boczną).



Last edited by IP.pl; 10-03-2014 at 12:45..
 
Stary/a/e
Domyślne
Hierarchia układów pokerowych - 21-12-2010, 11:40
(#2)
IP.pl's Avatar
Since: Dec 2010
Posts: 1.630
(Administrator)

W pokera gra się pełną standardową talią składającą się z 52 kart. Z 52 kart można ułożyć 2.598.960 różnych kombinacji 5-kartowych, które tworzą określone układy pokerowe.

Pojedyncza karta: 1.302.540 kombinacji,
Para: 1.098.240 kombinacji,
Dwie pary: 123.552 kombinacje,
Trójka: 54.912 kombinacji,
Strit: 10.200 kombinacji,
Kolor: 5.108 kombinacji,
Ful: 3.744 kombinacje,
Kareta: 624 kombinacje,
Poker: 40 kombinacji.

Hierarchia układów pokerowych opiera się na częstotliwości ich występowania – im większa jest szansa na uzyskanie danej kombinacji, tym niższa jest jej pozycja w rankingu.

W pokerowym zapisie kartę „10” zapisuje się jako „T” (ang. ten).

Nazwy kolorów:

Kier (ang. heart)
Pik (ang. spade)
Trefl (ang. club)
Karo (ang. diamond)

Aby przy wartości kart zapisać ich kolory, dodaje się pierwszą literę angielskiej nazwy np.



Kh, Js, Tc, 6h, 3d

Można się również spotkać ze skrótem np. 32s, gdzie „s” (ang. suited) oznacza dwie karty w tym samym w kolorze.



Innym spotykanym skrótem jest np. 64o, gdzie „o” (ang. offsuited) oznacza dwie karty w różnych kolorach.




Układy pokerowe w kolejności od najniższego do najwyższego:

Najwyższa pojedyncza karta (ang. High Card)

Układ, w którym każda karta ma inną wartość – ale nie w jednym kolorze i nie następujących kolejno po sobie.
Np. Najwyższa karta - ósemka.



Jeżeli dwóch lub więcej graczy nie zdoła utworzyć żadnego układu pokerowego wygrywa ten, którego najwyższa karta jest wyższa od kart przeciwników. Posiadacze takich samych najwyższych kart porównują następną kartę w kolejności, a jeśli i ta jest taka sama, porównują według tego schematu kolejne karty dodatkowe. Jeśli okaże się, że wszystkie pięć kart przeciwników składa się z kart o dokładnie takiej samej wartości, następuje remis.

Para (ang. One Pair)

Układ, w którym występują dwie karty o takiej samej wartości i trzy karty dodatkowe o różnych wartościach.
Np. Para asów.



Jeżeli dwóch lub więcej graczy posiada parę, wygrywa ten, którego para jest najwyższa. Jeśli dwóch lub więcej graczy posiada taką samą parę, wygrywa właściciel najwyższej karty dodatkowej spośród trzech pozostałych kart. Jeżeli i one są takie same, porównywane według tego schematu są kolejno dwie pozostałe karty dodatkowe. Jeśli okaże się, że wszystkie pięć kart przeciwników składa się z kart o dokładnie takiej samej wartości, następuje remis.

Dwie pary (ang. Two Pair)

Układ składający się z dwóch par i jednej karty dodatkowej.
Np. Dwie pary – dziesiątki i szóstki.



Jeżeli dwóch lub więcej graczy posiada dwie pary, najpierw porównuje się wyższe z par – zwycięża posiadacz najwyższej. Jeśli pary te są takie same, to ich właściciele porównują niższe pary. Jeżeli i one posiadają taką samą wartość, o zwycięstwie rozstrzyga dodatkowa karta. Jeżeli okaże się, że wszystkie pięć kart przeciwników składa się z kart o dokładnie takiej samej wartości, następuje remis.

Trójka (ang. Three of a Kind)

Układ składający się z trzech kart o takiej samej wartości i dwóch kart dodatkowych o różnych wartościach.
Np. Trójka waletów.



Jeżeli dwóch lub więcej graczy posiada trójkę wygrywa ten, którego trójka jest najwyższa. Jeśli dwóch lub więcej graczy posiada taką samą trójkę, wygrywa właściciel najwyższej karty dodatkowej spośród dwóch pozostałych kart. Jeżeli i one są takie same, porównuje się ostatnią kartę dodatkową. Jeśli okaże się, że wszystkie pięć kart przeciwników składa się z kart o dokładnie takiej samej wartości, następuje remis.

Strit (ang. Straight)

Układ składający się z pięciu kolejno następujących po sobie kart - nie w jednym kolorze.
Np. Strit z najwyższą szóstką.



Uwaga: As może uzupełnić strita od asa do dziesiątki (najwyższego), jak również strita od piątki do asa (najniższego) – as w tym przypadku jest traktowany jako jedynka. To jedyne dwa przypadki kiedy as może być kartą tworzącą strita.
Jeżeli dwóch lub więcej graczy posiada strita wygrywa ten, którego strit zaczyna się od najwyższej karty. Jeżeli okaże się, że strity przeciwników składają się z kart o dokładnie takiej samej wartości, następuje remis.

Kolor (ang. Flush)

Układ składający się z pięciu kart w takim samym kolorze - nie następujących kolejno po sobie.
Np. Kolor z najwyższą damą.



Jeżeli dwóch lub więcej graczy posiada kolor, wygrywa ten, którego kolor zaczyna się od najwyższej karty. Posiadacze takich samych najwyższych kart tworzących kolor porównują następną kartę w kolejności, a jeśli i ta jest taka sama, porównują według tego schematu kolejne karty z układu. Jeżeli okaże się, że kolory przeciwników składają się z kart o dokładnie takiej samej wartości, następuje remis.

Ful (ang. Full House)

Układ składający się z trójki i pary.
Np. Ful króle na dziesiątki.



Jeżeli dwóch lub więcej graczy posiada fula, wygrywa ten, którego ful składa się z wyższej trójki. Jeśli trójki są takie same, porównuje się pary. Jeżeli okaże się, że wszystkie pięć kart przeciwników składa się z kart o dokładnie takiej samej wartości, następuje remis.

Kareta (ang. Four of a Kind)

Układ składający się z czterech kart o takiej samej wartości i jednej karty dodatkowej.
Np. Kareta asów.



Jeżeli dwóch lub więcej graczy posiada karetę, wygrywa ten, którego kareta składa się z kart o wyższej wartości. Jeśli karety są takie same, porównuje się kartę dodatkową. Jeżeli okaże się, że wszystkie pięć kart przeciwników składa się z kart o dokładnie takiej samej wartości, następuje remis.

Poker (ang. Straight Flush)

Układ składający się z pięciu kolejno następujących po sobie kart w jednym kolorze (strit i kolor jednocześnie).
Np. Poker z najwyższą dziewiątką.



Uwaga: As może uzupełnić pokera od asa do dziesiątki (najwyższego – ang. Royal Flush), jak również pokera od piątki do asa (najniższego) – as w tym przypadku jest traktowany jako jedynka. To jedyne dwa przypadki, kiedy as może być kartą tworzącą pokera.
Jeżeli dwóch lub więcej graczy posiada pokera, wygrywa ten, którego poker zaczyna się od najwyższej karty. Jeżeli okaże się, że pokery przeciwników składają się z kart o dokładnie takiej samej wartości, następuje remis.



Last edited by IP.pl; 10-03-2014 at 12:46..
 
Stary/a/e
Domyślne
21-12-2010, 14:15
(#3)
IP.pl's Avatar
Since: Dec 2010
Posts: 1.630
(Administrator)
Podstawowe zasady gry i przebieg rozdania w Texas Hold’em bez limitu ilustrują przedstawione poniżej przykłady. Przyjęto, że gra odbywa się przy stole dziewięcioosobowym, przy ciemnych 10/20 (aby zwiększyć czytelność przykładu, pominięta jest ilość żetonów poszczególnych graczy).


 
Stary/a/e
Domyślne
Przykład 1. - 21-12-2010, 14:16
(#4)
IP.pl's Avatar
Since: Dec 2010
Posts: 1.630
(Administrator)
Gracz A jest rozdającym.
Gracz B wpłaca małą ciemną 10.
Gracz C wpłaca dużą ciemną 20.

Następuje rozdanie kart – każdy gracz otrzymuje dwie zakryte, karty własne, z którymi się zapoznaje.

Licytację rozpoczyna Gracz D – pasuje.
Gracze E, F i G również pasują.
Gracz H przebija do 80 (dopłaca 20 do dużej ciemnej i przebija jeszcze o 60).
Gracz I pasuje.
Gracz A (rozdający) sprawdza (dopłaca 80).
Gracze B i C (wpłacający ciemne) pasują.

Po pierwszej rundzie licytacji w grze zostało dwóch graczy.
W puli jest 190 (10+20+80+80).

Rozdający wykrywa flop (trzy odkryte karty wspólne):



Licytację rozpoczyna Gracz H (pierwszy za rozdającym), który stawia 140.
Gracz A sprawdza (dopłaca 140).

W puli jest 470 (190+140+140).

Rozdający wykrywa turn (czwartą odkrytą kartę wspólną):



Ponownie licytację rozpoczyna Gracz H, który czeka.
Gracz A również czeka.

W puli nadal jest 470.

Rozdający wykrywa river (piątą ostatnią odkrytą kartę wspólną):



Ostatnią rundę licytacji ponownie rozpoczyna Gracz H, który stawia 380.
Gracz A sprawdza (dopłaca 380).

W puli jest 1230 (470+380+380).

Wszystkie karty wspólne to:



Gracz H został sprawdzony i odkrywa swoje karty:



Jego ostateczny układ to:



czyli para dam (dwie karty z ręki oraz trzy spośród kart wspólnych).

Gracz A zrzuca swoje karty, gdyż jego:



Daje mu:



czyli niższą parę - waletów (dwie karty z ręki oraz trzy spośród kart wspólnych).

Gracz H z parą dam wygrywa rozdanie i zdobywa pulę wynoszącą 1230 żetonów.

W przykładzie tym widać pełny przebieg rozdania aż do wykrycia kart przez jednego z graczy. Obaj przeciwnicy wykorzystali dwie karty własne oraz trzy spośród kart wspólnych. Gracz, który sprawdził przeciwnika i posiada niższy układ, nie jest zobowiązany do wykrycia swoich kart.


 
Stary/a/e
Domyślne
Przykład 2. - 21-12-2010, 14:18
(#5)
IP.pl's Avatar
Since: Dec 2010
Posts: 1.630
(Administrator)
Gracz A jest rozdającym.
Gracz B wpłaca małą ciemną 10.
Gracz C wpłaca dużą ciemną 20.

Następuje rozdanie kart – każdy gracz otrzymuje dwie zakryte, karty własne, z którymi się zapoznaje.

Licytację rozpoczyna Gracz D – sprawdza (dopłaca 20).
Gracze E, F, G, H, I i A pasują.
Gracz B sprawdza (dopłaca tylko 10, gdyż wpłacał już małą ciemną).
Gracz C przebija o 60 (pomimo wyrównania przez wszystkich dużej ciemnej do wysokości 20, graczowi z dużej ciemnej przysługuje prawo do wykonania zakładu, gdyż nie miał jeszcze takiej możliwości).
Gracz D sprawdza (dopłaca 60).
Gracz B pasuje.

Po pierwszej rundzie licytacji w grze zostało dwóch graczy.
W puli jest 180 (10+20+20+10+60+60).

Rozdający wykrywa flop (trzy odkryte karty wspólne):



Licytację rozpoczyna Gracz C (pierwszy za rozdającym), który czeka.
Gracz D stawia 120.
Gracz C przebija do 420 (dopłaca 120 i przebija jeszcze o 300).
Gracz D pasuje.

Gracz C wygrywa rozdanie bez pokazywania kart i zdobywa pulę w wysokości 420 żetonów (nie licząc nie sprawdzonego przebicia w wysokości 300 żetonów).

W przykładzie tym gracz z dużej ciemnej wykorzystał przysługujące mu prawo do wykonania zakładu po wyrównaniu przez pozostałe w grze osoby jego zakładu w ciemno. Rozdanie skończyło się na etapie licytacji po flopie (bez porównania kart).


 
Stary/a/e
Domyślne
Przykład 3. - 21-12-2010, 14:19
(#6)
IP.pl's Avatar
Since: Dec 2010
Posts: 1.630
(Administrator)
Gracz A jest rozdającym.
Gracz B wpłaca małą ciemną 10.
Gracz C wpłaca dużą ciemną 20.

Następuje rozdanie kart – każdy gracz otrzymuje dwie zakryte, karty własne, z którymi się zapoznaje.

Licytację rozpoczyna Gracz D – pasuje.
Gracz E przebija do 100 (dopłaca 20 z dużej ciemnej i przebija jeszcze o 80) .
Gracze F, G i H pasują.
Gracz I zagrywa za wszystkie swoje żetony 190 (dopłaca 100 i przebija o 90).
Gracz A sprawdza (dopłaca 190).
Gracze B i C pasują.
Gracz E sprawdza (dopłaca 90).

Po pierwszej rundzie licytacji w grze zostało trzech graczy.
W puli jest 600 (10+20+100+190+190+90).

Jest to pula główna, o którą rywalizuje trzech graczy pozostałych w rozdaniu. Wszystkie ewentualne dalsze zakłady trafią do puli bocznej, w której gracz I nie będzie uczestniczył.

Rozdający wykrywa flop (trzy odkryte karty wspólne):



Licytację rozpoczyna Gracz E (pierwszy za rozdającym), który czeka.
Gracz A również czeka.

W puli głównej jest 600, pula boczna na razie nie została utworzona.

Rozdający wykrywa turn (czwartą odkrytą kartę wspólną):



Ponownie licytację rozpoczyna Gracz E, który stawia 400.
Gracz A sprawdza (dopłaca 400).

W puli głównej jest 600, w puli bocznej 800 (400+400).

Rozdający wykrywa river (piątą ostatnią odkrytą kartę wspólną):



Ostatnią rundę licytacji ponownie rozpoczyna Gracz E, który czeka.
Gracz A również czeka.

W puli głównej jest 600, w puli bocznej 800.

Wszystkie karty wspólne to:



Najpierw wyłaniany jest zwycięzca puli bocznej.

Gracz E został sprawdzony i odkrywa swoje karty:



Jego ostateczny układ to:



Czyli kareta szóstek z królem (układ gracza, to wszystkie pięć kart wspólnych).

Gracz A wykrywa swoje karty:



Jego ostateczny układ to również:



Czyli kareta szóstek z królem (układ gracza, to wszystkie pięć kart wspólnych).

Gracze E i A dysponują identycznym układem i pulę boczną dzielą po równo między sobą, czyli każdy z nich otrzymuje 400.

Następnie wyłaniany jest zwycięzca puli głównej.

Gracz I wykrywa swoje karty:



Jego ostateczny układ to:



Czyli kareta szóstek z asem (układ gracza, to cztery karty wspólne i jedna karta własna).

Gracz I z karetą szóstek i asem jako kartą dodatkową wygrywa rozdanie i zdobywa pulę główną wynoszącą 600 żetonów.

W przykładzie tym występuje podział puli na pulę główną i pulę boczną – może się zdarzyć, że zostanie utworzonych kilka pul bocznych. Gracz, który zagrywa all-in, mając najmniej żetonów, zawsze walczy o pulę do wysokości własnego zakładu – ta część zakładów, która przewyższa jego stan posiadania, trafia do puli bocznej. Jeśli gracz nie ma wystarczającej ilości żetonów, aby sprawdzić zakład przeciwnika, także może zagrać za wszystkie swoje żetony. Gdyby w przykładzie tym w licytacji przed flopem gracz E przebił do 200 zamiast do 100, to gracz I mógłby zagrać all-in za 190. Jeżeli gracz A sprawdziłby (dopłacił 200), to do puli głównej trafiłoby 600, jednakże natychmiast utworzona zostałaby pula boczna z 20 żetonami (10 od gracza E i 10 od gracza A, na które gracz I nie miał pokrycia).

Jak widać, dwóch (lub więcej) graczy może dysponować takim samym układem kart. Istotna jest też karta dodatkowa (ang. kicker), która uzupełniając końcowy układ, może zadecydować o zwycięstwie. W powyższym rozdaniu gracz I po wykryciu ostatniej karty miał pewność, że nie może przegrać tego rozdania.


 
Stary/a/e
Domyślne
21-11-2013, 14:56
(#7)
trzaskuu's Avatar
Since: Nov 2013
Posts: 228
Bardzo obszerny artykuł, szczególnie dziękuję za wyjaśnienie, oraz przedstawienie kwestii związanej z pulą główną, i boczną!